جولای یا همون ژوئیه‌ی خودمون ما اومدیم تو این خونه. میکنه شیش ماه. البته شایدم قبل‌تر بود. نمی‌دونم. من تاریخم کلا خوب نیست. حالا هرچی، شما بگو شیش ماه. من تازه هفته‌ی پیش از چیدمان‌مون رضایت پیدا کردم. رضایت از چیدمان‌م هم این‌طوریه که دیگه وقتی نشسته‌م تو هال و دارم فیلم می‌بینم، به فاصله‌ی میزهای کارمون با دیوارای اتاق ِ کار فکر نمی‌کنم. 

ای شکوه پابرجا

 مسئول فروش آیکیا: این آیتم رو تو انبار نداریم متاسفانه.
هم‌وطن: خوب چک کردین انبار رو؟
مسئول فروش آیکیا:  سیستم ما به‌روز هست و لازم نیست که من برم چک کنم انبار رو.
هم‌وطن: یعنی هیچی ازش ندارین پس؟
مسئول فروش آیکیا: خیر، پنجشنبه‌ی هفته‌ی آینده اما باز این آیتم رو خواهیم داشت.
هم‌وطن: پنجشنبه‌ی هفته‌ی آینده یعنی هشت روز دیگه؟
مسئول فروش آیکیا: بله.
هم‌وطن: اگر من دوشنبه (سه روز قبل از پنجشنبه) بیام چی؟ 

 نصف شبی و به لحاظ بی‌خوابی و البته کاملا اتفاقی و دروغ نگم کمی بعدش از روی کنجکاوی،  نشستم مسج‌های سال دوهزاروشونزده و هفده و کمی پونزده و هجده با جمعی از یوزپلنگان و به‌همراهم‌دوندگان رو مطالعه کردم و حالا بیشتر خوابم نمیاد. نتیجه‌گیری نهایی اما به قطع و یقین همونه که عمری دگر بباید.

خیلی مستعد داشتن خشم شده‌م. یعنی انقدر به‌سرعت و اون‌قدر به وفور از آدم‌ها خشم‌گین می‌شم که برای خودمم درک کردنش کمی سخت شده. با خودم فکر می‌کنم احتمالا برای این ده سال توی بلاتکلیفی زندگی کردنه. منظور البته بلاتکلیفیِ عاطفی یا مالی و امثالهم نیست که البته اون‌ها رو هم داشته‌م، بل بلاتکلیفی به‌این‌شکل که مثلایه میز قهوه‌خوری دیگه چیه؟ از یه میر قهوه‌خوری خوشم میاد اما چون مطمئن نیستم که شیش ماه بعدش هنوز توی همون شهر و کشور باشم نمی‌خرمش یا بهتر بگم نمی‌تونم به خودم اجازه بدم که بخرمش. می‌تونین تصور کنین احتمالا که وقتی نمی‌تونین حتی خونه‌تون رو اون‌طور که دلتون می‌خواد بچینین چه انتظاری از باقی زندگی‌تون می‌تونین داشته‌باشین؟ آرامش مثلا؟ عصبانی بودن بده. یعنی به نظرم بدترین حالت انسان اضطرابه و بعدش خشم. شاید هم دوتایی با هم اول باشن و سوم هم که خب غمه. غم رو میشه البته به یه شکلی تحمل کرد اما اضطراب و خشم رو چی؟ هیچی. خلاصه سعی کنین جلوی چشمام نیاین :)))

تازگی بیشتر دلم می‌خواد حرف بزنم تا اینکه تایپ کنم. البته چیز جدیدی هم نیست. من همیشه دلم خواسته حرف بزنم. تازگی حتی دلم خواسته مثلا بردارم رو اینستاگرام ویدیوی خودم در حال تبیین تئوری‌های مشعشعم رو پست کنم. یا اینکه مثلا روی یوتوب یه کانال درست کنم و توش حرف بزنم. این هم البته مسبوق به سابقه هست به معنایی. یادمه یه اینستارادیویی اومده‌بود اون زمان‌ها و به‌غیر از انگشت‌شماری از دوستان، همه هنرهای صوتی و بیانی‌شون رو ارائه کردن روش. با این‌همه سختمه. به‌لحاظ سخت‌افزاری البته سختم نیست. سختیش بخش نرم‌افزاریشه که متاسفانه از توضیح در موردش عاجزم. علی‌ای‌حال احساس می‌کنم دلم می‌خواد حرف بزنم و متاسفانه کسایی هم که دوسشون دارم و حرف زدن باهاشون و براشون بهم خوش می‌گذشت می‌گذره یا دور و اطرافم نیستن دیگه یا هم هستن و حتی نمی‌شه زنگ زد بهشون و گفت بیا بریم دو ساعت بیرون بشینیم یه چیزی بخوریم و حرف بزنیم ال کووید. حرف زدن مهمه. من خودم مثلا حین و بعد از حرف زدن احساس می‌کنم حالم بهتره. کانه افیون عمل می‌کنه. حرف زدن مهمه. 

گچ‌های دستت را به من بسپار (اول)

پریروز گچ دستم رو باز کردم. هفت هفته توی گچ بود. هفته‌ی اولش انگشت شستم هم توی گچ بود. مسلمان نشنود کافر نبیند. بسیار سخت بود. بیسیار بیسیار سخت. خوابیدن دیگه چیه؟ اونم سخت بود. هر تکونی که می‌خوردم یه چیزی میرفت زیر یه چیز دیگه که قرار نبود و خب خوابْ به همین سادگی آشفته می‌شد. انگشت شستم به سبابه نمی‌رسید. نمی‌دونم چقدر در جریان ارتباط تنگاتنگ این‌دوتا انگشت در امور یومیه هستین اما رابطه‌ی تقریبا افلاطونی‌ای بینشون در جریانه. وقتی این دو تا انگشت به هم نمی‌رسن شما اساسا به ظن و زعم من نود درصد کارایی دستتون رو تو امور ظریفه از دست میدین. به همین سادگی. شما فرص کن که بخوای چنگال رو با چهار تا انگشت و کف دستت بگیری و ازش استفاده کنی. خبری که براتون دارم اینه که نمیشه. باز کردن یه شیشه‌ی خیارشور، ظرف ماست، شستن همون چنگالی که نمی‌تونستی ازش استفاده کنی، تایپ کردن، آقا اصلا شما بگو دور از جون هیچی هیچی هیچی. بگذریم.

صبحی بلند شدیم گفتیم بریم یه کافه‌ای هست اونور رودخونه به اسم کافه دوچرخه صبونه بخوریم. مخصوصا که دو روز بود به سبب ساخت‌و سازی که دور خونه‌مون دارن می‌کنن آب‌ ساختمن قطع شده‌بود و نمی‌شد با دل آسوده بری و شیر آب رو باز کنی و صورتت رو بشوری یا نگران کمبود آب تو تانک سیفون نباشی. دوچرخه‌هامون رو برداشتیم رفتیم بیرون. اول سر راه توی مسجد محل رفتیم مستراح و سپس راه افتادیم. دروغ می‌گم مسجد نرفتیم، رفتیم توی یه ساختمونی که توالت عمومی داره و اونجا قضای حاجت کردیم و رفتیم. حالا هی من می‌گم کردیم کردیم در واقع من کردم. بصورت کلی بدنم نیاز به توالتش زیاده بزنم به تخته. رفتیم و رسیدیم به کافه و من تمام مسیر غر زدم که داریم از مسیر دورتر می‌ریم و این مسیل گل و شل نمی‌تونه مسیر درست باشه و شین دیگه داشت مغزش منفجر میشد به نظرم که از توی مسیر گل‌و‌شل درومدیم و رسیدیم به محله‌ی فرانسوی‌نشین شهر که این کافه بی‌سیکل هم توشه. اونقدر گشنه بودم من که سه تا غذا سفارش دادم و وقتی پیشخدمت غذا رو آورد اول فکر کرد مال ما نیست. چون خب طبیعیه دو نفر چهار تا غذا لازم ندارن. بگذریم.

اومدیم بیرون. سیر و پر. یه مسیری رو رکاب زدیم که خیلی قشنگ و درست‌حسابی و چشم‌نواز بود. بعد رسیدیم به یه سرپایینی که بی‌نهایت منظره‌ی دیدنی‌ای داشت. یه کوهپایه‌طوری که پوشیده‌شده‌بود از چمن و آدم‌هایی که گله به گله نشسته‌بودن روش و داشتن به منظره‌ی شهر نگاه می‌کردن. یکی دو تا عکس و ویدیو برداشتم من که عصرش پست کردم رو اینستاگرام. انگار که حالا اگر کسی ندونه من این منظره رو دیده‌م اتفاق بدی می‌افته. بگذریم حالا. این داستان شبکه‌های اجتماعی پست خودش رو میطلبه.

پایین‌اومدنی من داشتم یه مسخره‌بازیای سفیهانه‌ای روی دوچرخه درمیاوردم و از اونجایی که ترمز عقبم زیاد صدا میداد (و میده هنوز) بصورت غیرارادی ترمز جلو رو گرفتم و دوچرخه برگشت و من با کفِ دو دست روی آسفالتِ خدا فرود اومدم. زنجیر از جاش درومد، فرمون تنظیمش به‌هم خورد و اسپیکری که روی فرمون دارم و باهاش پادکست گوش می‌دم هم چند ثانیه بعد فرود اومد روی اون تاپه‌ی گوشت و آهن. حالا شین داره تلاش می‌کنه دوچرخه رو از رو و زیر من بکشه بیرون و نمیشه و دسته‌ش یه جام فرو رفته و زنجیرش یه جا دیگه‌م. خلاصه جمع کردیم و برگشتیم خونه‌ای که آب نداشت. این جمع کردیم یه بیست دقیقه‌ای طول کشید.

تا پس‌فرداش صبر کردم تا برم دکتر و بگم که وقتی از دستم استفاده می‌کنم انگار یه سیخ کرده‌ن توش و می‌پیچونن  که در قسمت بعد براتون تفصیلش رو می‌گم.

با ما باشید.

از درفت‌های سال‌ها خاک‌خورده‌ و هیچ‌وقت فرستاده‌شده نــه

برگشته‌ام هتل. بی‌نهایت خسته‌ام. روز طولانی‌ای تمام شده‌است. از من اگر بپرسی روز بی‌حاصلی بود. آشنایی‌ام را با پاریس دوست نداشتم. آن از اولش که ایستگاه قطار را بستند به هوای چیزی که پیدا شده‌بود و نمی‌دانستند چیست. آن هم از آخرش که به یک می‌خانه‌ی ابلهانه ختم شد که آری حالا دیگر شب است و باید برویم دنبال کارمان. من به تمامی خواسته‌ام که شهر را نفس بکشم اما «برنامه» به من این اجازه را نداد. فردایم اما تا خود شب دست خودم است. رکاب خواهم زد و شهر را خواهم دید.

امروز را به تمامی فرانسه حرف زده‌ام هر جا که لازم بود حرف بزنم. هنوز کمی خیره می‌مانم قبل از گفتن اولین کلمه اما تمام می‌شود به زودی. هتل‌دار آدم مهربانی به نظر می‌آمد. من نمی‌دانستم بالا به فرانسه چه می‌شود. سعی کردم همان که گفت را تکرار کنم که احتمالن چیز رقت‌انگیزی از آب درآمد. علی ای حال هم‌حالا روی تخت دراز کشیده‌ام.

توی اتاق دمپایی نیست. حمام رفتن کمی سخت بود و خواهد بود. پاریس سرد است. و قشنگ. هنوز اما ندیده‌امش. پیاده‌روهای خاکی کمی می‌زند توی ذوق اگر هنوز شهر را نشناخته‌باشی به نظرم. باید کمی صبر کنم. چشم‌هایم را می‌بندم. تایپ کردن روی تبلت کار سختی‌ست. 

می‌بوسمت. 
سیاوش 
ششم آوریل دوهزاروشانزده
پاریس