ساندویچ

از یافته‌های اخیرمون دستور تولید ساندویچیه که این پایین براتون می‌نویسم.

مواد مورد نیاز برای یک نفر شکمو یا دو عدد غیرشکمو:

- یک عدد باگت بزرگ. باگت بزرگ طبعا خیلی معنی دقیقی نداره اما خب به جهت شفاف‌سازی عرضم به حضور زیباتون که اون موقع‌ها که ما کوچیک‌ بودیم باگت بر چند قسم بود. یکیش باگت معمولی بود یکی دیگه‌شم باگت فرانسوی و یه قسم‌های دیگه هم داشت که دیگه واقعا من‌درآوردی بودن. باگت معمولی خیلی ریزه‌میزه بود و روش هم هیچ حالتِ خاش‌خاشی نداشت و توشم نپخته‌بود و قشنگ معلوم بود که شاطر دل نداده به کار. باگت فرانسوی به غایت معنی کلمه درشت‌اندام و قدبلند و پر از خاش‌های مرغوب بود. باگت معمولی رو برای ساختن لقمه باید ساده بخوام براتون بگم پاره می‌کردی. این‌شکلی که می‌گرفتی می‌کشیدیش حالا از عرض یا از طول تا این پاره شه و برسی به خمیرای وسطش. بعضا هم انقدر نچسب بود دلت می‌خواست خمیرا رو دراری بذاری بغل بشقاب. باگت فرانسوی رو اما باید قشنگ با چاقوی اره‌دار (؟) می‌بریدی و بعدشم با کف دست خرده‌هاش رو از روی تخته‌ی چوبی جمع می‌کردی می‌خوردی قبل از این‌که بری سراغ ساختن ساندیویج. ما این‌جا منظورمون همون باگت فرانسوی هست که من با همین دست‌های کوچیکم از نونوایی فانتزی وسط گیشا یا نونوایی نیلوفر سر خیابون پنجم تهرانسر می‌خریدم. این‌که تو ایران به نونوایی می‌گفتن نونوایی فانتزی هم از مسائلی هست که باید بعدا بررسی بشه به نظرم.

- یک عدد آووکادوی متوسط. این دیگه خیلی توضیح نمی‌خواد. نه کوچیک باشه نه بزرگ. بزرگاش احتمالِ پلاسیدگیشون هست کوچیکاشم هنوز سفت مونده‌ن. متوسط هیچ‌کدوم از اینا نیست و برای یه عدد شیکمو یا دو عدد غیرشکمو کاملا اندازه‌ست.

- گوجه‌فرنگی، یک عدد بزرگ. دیگه اگر اندازه‌ی گوجه‌فرنگی هم براتون سواله به نظرم این پست مال شما نیست. ببندین برین همون نیمرو میمرو درست کنین ناموسا.

- پنیر بز، یک بسته متوسط. ببینین این مورد پنیر بز موقع بچگی‌های من نبود. یعنی تا آخرشم که من تو ایران بودم همچو چیزی ندیدم هیچ‌وقت تو ایران. توی سنگاپور هم شاید باورتون نشه اما فقط یه‌جا باهاش مواجهه‌ی مستقیم داشتم اونم یه پیتزاییِ ایتالیایی واقعی بود توی هلند‌ویلج (یا به‌قول عزیزان‌مون هالند‌وی) که یه تیکه درسته گنده می‌ذاشت وسط پیتزاهاش. جالب بود به ‌هرحال اما خب اینکه من برم دنبالش که بخرم و بخورم نه. تو کانادا و از وقتی با شین هم‌خونه شدیم این مفهوم پنیر بز اما خیلی مهم شد توی زندگیِ من. اولا که یه مقداری ترش‌طوره. جالبه قشنگ. ترشه. بعدم امکان مالیدنش روی نون وجود نداره. همون مفهوم مطلقِ گلاب‌به‌روتون تاپاله‌طور باید باهاش برخورد کرد. یعنی اینو تیکه تیکه از کلخوزش می‌کنی می‌ذاری جای‌جای نون توستت یا حالا هرجای دیگه. این‌که مثلا فک کنی میتونی بمالیش روی خوراکیِ مقصد، این قضیه کاملا منتفیه. بعد احتمالا احتمالا احتمالا به همین دلیل هم هست که این رو تمام تولید‌کننده‌هاش به‌جای اینکه بذارن توی این ظرف‌های منطقی که باقی پنیرهای کارخونه‌ای رو می‌ذارن توشون، می‌تپونن توی یه کیسه‌ی شیشه‌ای. ولله اگر کلمه‌ی دیگه بتونم استفاده کنم برای این فعل. خلاصه از اینا هم یه دونه اندازه متوسطش لازمه. اگر نیست و گشتی و پیدا نکردی دیگه همون پنیر سفیدی که توی همه‌ی بقالیا هست هم میشه استفاده کرد. یادش بخیر سر این کلمه‌ی بقال و بغال چقدر می‌خندیدیم. الله الله.

- ژامبون به مقدار لازم اما شیش پر کافیه. ژامبون‌تون هم خیلی لازم نیست چیز خاصی باشه. همین ژامبون مرغ‌هایی که همه‌جا دارن خوبه. غرض حس کردن نرمی  ژامبونْ وسط اون‌همه مزه‌ی دیگه‌ست. درواقع شما فکر کنین این‌همه مزه‌ی خاص و بی‌همتا رو بپیچن بذارن جلوتون، شما دیگه به اینکه الان ژامبونش مرغش کم بود گوشتش زیاد بود فکر نمی‌کنین. درواقع کارکرد حسی داره بیشتر ژامبون اون لا تا مزه‌ای.

خب ببینین، خیلی آسونه. باگت رو اول از وسط (طبعا وسطِ طول) به دو قسمت تقسیم کنین و بعد قشنگ از امتدادِ طول با دقت بازش کنین. یعنی یه‌طوری که بتونین پهنش کنین روی تخته یا سینی یا هرچی که دارین روش ساندویچتونو میسازین. بعد پنیر بز رو باز کنین و با استفاده از یه کارد میوه‌خوری تاپه تاپه و بسیار دست‌و‌دل‌بازانه بذارین روی نون. حالا اینجا هنر شماست که پنیری که قابل مالیدن نیست رو به بهترین طور ممکنی ازش یه سطح صاف روی نون دربیارین.

حالا گوجه رو بردارین و به‌صورت نیم‌دایره‌های کلفت ببرین و توی هر نصف نون سه تا‌شو بذارین. ژامبونا روی گوجه‌ها سوار میشن. فقط یادتون باشه که سه پر ژامبونی که میرن روی نصف باگت، باید بیست درصد از این‌ور، بیست‌درصد از اون‌ور با هم هم‌پوشانی داشته‌باشن. این هم باز برای همون خوش‌گذرونی حسیه. فک کنین توی گاز سوم  و شیشم و یهو نرمیِ ژامبونیِ ساندویچ سه‌برابر میشه. خیلی خوبه دیگه. نیست؟

اگر بلدین آووکادو رو ببرین که فبها‌المراد اگر بلد نیستین سخت نیست. فک کنین زرد‌آلوئه با این تفاوت که اون خط بریدن اولش رو خودتون باید بزنین که البته فرقی هم نمی‌کنه که مداری بزنین یا نصف‌النهاری. بعدش که یه لته رو جدا کردین، لته‌ای که هسته بهش هنوز چسبیده رو بذارین کف دستتون و با دست دیگه با تیزی چاقو بکوبین روش که بره تو گوشتش. بعد یه کوچولو آووکادو رو محکم‌تر توی دستتون نگه دارین و چاقو رو بپیچونین. هسته از گوشت جدا میشه. بعد گوشت‌ها رو با استفاده از قاشق از پوستش جدا کنین. این هم نصف نصف بذارین روی باقی موادی که گذاشتین توی ساندویچ. اول ببرین بعد بذارینا. این پنیر بز نیست دیگه.

ببینین اینجا عملا کار تمومه (یا به قول این جوونای بی‌سواد تمومِ) و می‌تونین ساندویچ رو بخورینش اما برای کسایی که یه مقدار سطح شکموییشون بالاتره یه توصیه‌ی غیر سالم دارم و اونم اینه که اولِ اول که باگت رو بازش کردین قشنگ یه‌طرفش رو سس مایونز بمالین و طرف دیگه رو سس خردل. بعد مراحل بالا رو انجام بدین. این بایدی نداره البته. خودتون می‌دونین دیگه.

همین. بخورین نوش جونتون.

انشا

داشتم تعریف می‌کردم برای «ه» که من خیلی اصولگرایانه اگر بهش نگاه کنم از سال اول راهنمایی هیچ‌کدوم از تصمیم‌های زندگیم از روی علاقه گرفته‌نشده. اصلا علاقه رو هم به قول اون عزیزِ تات‌زبان‌مون «بشاش توش»، هیچ تصمیمی از اون موقع تا الان بابت هیچ چیزی نگرفتم که توش یک رنگی باشه از «دلم خواست کردم و به بعدش هم دلم نمی‌خواد فکر کنم الان». تا البته همین داستان استارتاپ که البته خودم خودم رو غافل‌گیر کردم به غایت معنی کلمه. این یه‌دونه رو اگر بذاریم کنار...هیچ. شما بگو لوح تصمیمات فردی من، ستون دل‌خواهیاتش شبیه یک مزرعه‌ی لم‌یزرعه. حالا کار نداریم.

یه دو هفته‌ای هست که می‌ریم دوچرخه‌سواری. می‌ریم عین گاو پدال می‌زنیم و وقتی برمی‌گردیم دور از جونمون و جونتون کأنه میت می‌افتیم روی کاناپه. من تمام مدت رکاب زدن هدفونم رو گوشمه. متاسفانه یه خوف و رجای خاصی دارم نسبت به صدای طبیعت که باد هم جزوشه. این‌جا ده دقیقه که رکاب می‌زنی، ده دقیقه هم نه،‌پنج دقیقه، عملا وارد طبیعت می‌شی. یعنی یهو می‌بینی که «عه‌وا! جنگل!». بعد وسط جنگل همه‌جور صدایی خب هست. از صدای کلاغ بگیر که من رو یاد مامان می‌ندازه از این لحاظ که یه‌باری توی بچگی‌هامون یه کلاغی بالای یه درختی بود و هی غارغار می‌کرد و مامانم هم خیلی فی‌البداهه شروع کرد بهش جواب دادن و شما بگو یه سه چهار دقیقه‌ای مامان و کلاغه با هم غارغارکنان حرف زدن و من و مینا هم کنار مامان ریسه می‌رفتیم از خنده، تااااااا صدای تکون خوردن برگ‌ها و شاخه‌ها که عمومن برای من ترسناکه. ما تا سال چهارم دبستانِ من، اولِ مینا، توی شهر صنعتی کاوه (ده کیلومتری ساوه) زندگی می‌کردیم. بعد رفتیم سمنان و بعد تهران و بعد من رفتم اصفهان و سنگاپور و مامان‌اینا رفتن کرج ومینا رفت ساوه و بعد مامان‌اینا دوباره برگشتن تهران و باقی ماجرا. توی ساوه باد می‌‌آد. خیلی باد می‌آد. به‌طرز تاسف‌برانگیز و ترسناکی باد می‌آد. من از صدای زوزه‌ی باد می‌ترسیدم و هنوز هم می‌ترسم. از لای درزهای در بالکن خونه‌ی ساوه باد هورهور می‌اومد تو و من فکر می‌کردم آخرالزمون شده. تو اصفهان هم یادمه یه یه هفته‌ای شیشه‌ی پنجره شکسته‌بود و تا بیان و درستش کنن شبا خوابم نمی‌برد. اصفهان هم باد می‌اومد. تمام اون راه‌رفتن‌ها کنار رودخونه همراه صدای دهشتناکْ‌به‌زعمِ‌من ِ باد بود. حالا کار نداریم. من هدفونم رو گوشمه و هی پادکست گوش می‌دم. پادکست گوش دادن حس جالبیه. یه حس انتلکتوئلی نرمی به آدم می‌ده که اوه‌اوه من دارم الان در حال دوچرخه‌زدن آدم داناتری می‌شم. مسخره‌ست البته اما خب حسْ حسه دیگه. چیکارش می‌شه کرد. عرضم به حضورتون توی پرانتز البته که در مورد حس هیچ گه خاصی نمی‌شه خورد جز صبر و پیشنهادم براتون اینه که این رو از من داشته‌باشین. یکی از این پادکست‌ها کلی صداهای محیطی داره و من هم به قول اوشون غلام صداهای محیطی هستم. یادم هست اون موقعی که آلبوم آقای آرنالد به اسم لیوینگ‌روم‌سانگز اومده‌بود بیرون و اتفاقا من هم یه پستی در موردش نوشتم همین‌جا، بیشتر از خود موزیک صداهای غژغژ پارکت چوبی خونه‌ای که زیر موزیک یا شایدم روش شنیده‌می‌شد جذبم می‌کرد. یادمه همون موقع‌ها اون عزیزِ این‌روزها مغموم‌مون رفته‌بود به خاطر اون‌همه تعریفی که من از اون صداها کرده‌بودم آلبوم رو گوش داده‌بود و اصلا نشنیده‌بوده‌شون و اومد به من گفت که چی‌چی می‌گفتی پس. حالا کار نداریم. دیروز صدای نرم و خیس و مه‌گرفته‌ی مهاجرت یه خونواده‌ی ایرلندی به نیوجرسی برای پونزده ثانیه وسط پادکست پخش شد. آدم‌ها داشتن زیر بارون نم‌نمِ شهر جدید، وسایلشون رو از توی صندوق‌عقب ماشین درمی‌آوردن که برن توی خونه‌ای که تا اون موقع ندیده‌بودند و با میزبانی هم‌زبون شن که فقط دو هفته بود می‌شناختنش. البته این دقیقا داستان اون صداهای نمناک نبود. داستانی بود که سیاوش ِ در حال رکاب‌زدن وسط یه جنگل توی ادمونتون برای خودش ساخت و برای پونزده ثانیه بهترین حس دنیا رو تجربه کرد. تجربه‌ی رهایی، تجربه‌ی ول کردن، تجربه‌ی چقدر خوب می‌شه اگر بتونی بگی دنیا به تخمم  و ول کنی بری یه جایی که جدیده و احتمالا جذابه و الخ. الان با خودم فکر کردم که این جمله (به تخمم) سکسیستیه آیا؟

حالا آسمون و ریسمونْ این‌که این روزها کتاب می‌خونم، کمتر کار می‌کنم، چیزمیز یاد می‌گیرم و اون بغل‌هاش خیال‌پردازی می‌کنم برای چیزای جدید برای کارای جدید، برای تجربه‌های جدید. گاهی با خودم فکر می‌کنم شبیه کتاب‌های موفقیت شده‌م که مثبت بیاندیش و الان رو دریاب و آینده کلی چیز برات داره و این‌ها. اما جلوشو می‌گیرم. خیلی فعالانه این‌شکلی فکر کردنم رو جلوشو می‌گیرم چون با این‌که بهم کمک کرد که یه حاشیه‌ی امن اقتصادی برای خودم بسازم (که البته کی می‌تونه بگه جور دیگه نمی‌شد این حاشیه رو ساخت و تازه چه تضمینی به حاشیه هست تا وقتی متن نشده؟) اما باعث شد همیشه غمگین باشم و نگران باشم و مضطرب باشم.

این بود انشای امروز ما.

در پی‌نوشت عرض کنم به خدمتتون که ژوزفین برگ‌های جدید داده. برگ‌های خوش‌رنگ و زیبا. مارسل اما مریض شده و هفته‌ی پیش مجبور شدیم کلی از شاخه‌هاش رو جدا کنیم و این هفته با آب و صابون بشوریمش.
متاسفانه انگار رسالتی بود که به عهده‌م گذاشته‌‌بوده‌باشن که برم و به آدم‌ها بگم که اشتباه می‌کنن. توی سی و خرده‌ای سالگی دیدم که خیلی مهم نیست برای آدم‌ها که اشتباه می‌کنن یا نمی‌کنن. یعنی احتمالا براشون جذاب‌تر هم بود که اشتباه کنن. این باعث چی شد؟ باعث شد که من خیلی «کارور»وار هی از خودم ایراد بگیرم، هی به خودم بگم «این زیادیه»، «اینم زیادیه»، «اینم نباشه هیچی نمی‌شه»، «اینم بذار بریزیم دور» و الان شدم یه موجودی که کلا به همه‌چیزش داره به دیده‌ی تردید نگاه می‌کنه.

نوشته‌بودم که من حرف می‌زنم. خیلی، من عاشق حرف زدنم. ملت هم گوش می‌دن. الان این‌طوری شده اما که «آقا حرف برای چی بزنیم؟ ساکت باشیم خوبه دیگه». خدا به سرشاهده که عجیبه. این وسط‌ها یه هم‌ذات‌پنداری‌های غریبی هم با یه سری آدمِ گنده می‌کنم که مثلا رفتن خودشونو توی سوراخ‌هاشون قایم کردن و هیچی ننوشتن و نساختن و نگفتن توی بیست سال و سی سال و چهل سال که نگو و نپرس. بعد یادم هم می‌افته به خیلیا. نمونه‌ش خانم ِ تراپیستمون. حالا چرا یاد ایشون می‌افتم هم بماند اما یه روز برداشت من رو نشوند روی صندلی خودش و فکر کرد بصورت غایی جای ابژه و سوژه رو عوض کرده و تمام. حالا اصلا چه حرفیه، بگذریم.

«ش» اسم گذاشته روی گلدونا. ژوزفین و مارسل. مارسل برگ‌هاش تندتند زرد می‌شه. ژوزفین اما نه. البته دو جور موجودِ مختلفن. بعد همین اسمه باعث شده وقتی می‌رم بهشون آب بدم باهاشون حرف بزنم. قشنگ حس می‌کنم ژوزفین نیاز به توجه بیشتر داره و مارسل از چشم‌سفیدیشه که برگاش زرد میشه. خدا از همه‌مون بگذره گاهی فکر می‌کنم که صفحه‌ی مورد علاقه‌ی ژوزفین همونیه که من از همه بیشتر دوست دارم و مارسل اگر دستش می‌رسید می‌رفت از خونه و هیچ‌وقت برنمی‌گشت. «د» می‌گفت بعد از این‌که مسئولیت وارطان رو، گربه‌شون رو، قبول کرده کاملا به این نتیجه رسیده که برای داشتن بچه ساخته نشده.

چقدر متن درهم‌برهمی شد. احتمالا برای الکله که البته چیزی هم نخورده‌م.


من آدم آرومی نیستم هوشنگ جان، کاش بفهمی.

من آدم آرومی‌ام. خیلی خیلی آروم. خیلی باید تلاش کنین که من صدام رو ببرم بالا. یا مثلا کار خارق‌العاده‌ی فیزی‌کی‌ای انجام بدم. البته حاشا نمی‌کنم که یه بار در عهد شباب با مشت زدم تو درِ کمد و بعدش تو چله‌ی زمستون جعبه‌ی (شما بخونین پاکت) سیگارم رو برداشتم رفتم بیرون و یکی دو ساعت بعدش برگشتم. اون هم مال خیلی جوونیا بود. البته دروغ چرا، یه بارم توی لاکرروم جیم بودم و به‌خاطر پیغامی که بهم رسید با قسمت نرم ِ مشت کوبیدم تو در لاکر. در لاکر هم برگشت تو صورتم و جاش تا دو سه روز دقیقا کنار پیشونیم بود. دیگه از این دو تا جسم سخت که بگذریم لات‌بازیام بیشتر شیمیکال بوده تا فیزیکال. یعنی نهایت رفته‌م نشسته‌م یه گوشه و با نگاه‌های معنادار به آدمه رسونده‌م که «قشنگم گند زدی» یا هم که خیلی نوول‌ووگ‌وار تو بالکن سیگار کشیده‌م و برای ابنای بشر غصه خورده‌م. البته الان یادم افتاد به خانم «ژ» که ایشون یه صدمیلیون‌ باری من رو رسوندن به مرحله‌ی کوبیدن  گوشیم تو دیوار. موارد زیاد شد. شایدم آدم آرومی نیستم و فکر می‌کنم آرومم. حالا کار نداریم. چی میشه اما که من می‌رسم به مشت تو دیوار یا نرمی‌ مشت تو درِ لاکر؟ ساده‌ست، کافیه بپرین تو حرفم، به حرفم قبل از این‌که تموم بشه جواب بدین، یا اینکه گوش کنین اما با رسم شکل بهم نشون بدین که گوش نکردین و فقط منتظر بودین خفه‌خون بگیرم تا حرف خودتون رو بزنین. اینم تازه تا پنج شیش بارش اوکیه. یو آر گود. اما اگر تو یه سفر بشه هفت‌هشت بار،‌ خبری که براتون دارم اینه که بحث‌مون حیفش می‌شه.

من آدم فکر بکنی‌ام. می‌شینم اووووووووو وه فکر می‌کنم. یعنی اساسا برای من یه جا نشستن و فکر کردن از لذت‌های بی‌بدیل بشره. یعنی این‌جوری براتون بگم که من نود و پنج درصد کافه‌های زندگیم رو تنها رفته‌م که فقط بشینم فکر کنم. هفتادوپنج درصد سفرای زندگیم هم. حالا البته دیگه الان تنهای تنها نیستم و سفرام هم طبعن لااقل دونفره‌ست و هرچی بیشتر بگذره این درصدا کمتر می‌شن. اما و اما و اما که شما هیچ ایده‌ای ندارین توی شهر غریب (شهر غریب منظورم دقیقا غریبه نه ننه‌من‌غریبم‌بازی) گم‌شدن و به علامت‌های راهنمایی و رانندگی جدید نگاه کردن و دست تو جیب راه‌رفتن چه عیشیه. من رو ولم کنین یه شنبه‌یه‌شنبه‌ای واسه خودم، می‌رم کل چهل‌و‌هشت ساعت رو راه‌میرم و فکر می‌کنم. عکسم می‌گیرم البته. بعد به همه‌چی هم فکر می‌کنم. من همه‌چی تو مغزم می‌مونه. خوب می‌مونه. تصویری، شنیداری، بویایی همه‌جورایی می‌مونه. می‌شینم به همه‌ی اینا فکر می‌کنم. همیشه هم البته به این موضوع فکر نمی‌کنم که چقدر از آدمی که عصبیم کرده کفری‌ام. نه، اصلا،‌ جدی نه. خیلی وقت‌ها هم خودم رو تشر می‌زنم و تصمیم‌گیریام و حرفام به نظرم غلط میان و اینا اما عموما وقتی رووووزها و با فراکانس بالا به یه چیزی فکر می‌کنم که هی و هی و مدام عصبی‌ترم می‌کنه معنیش اینه که یه چیزی غلطه. یحتمل خیلی هم غلطه. این چیز غم‌انگیزیه.

این وسط یه چیز دیگه‌ هم هست. پترن‌ها. یادی کنیم از اون دوستمون که پترن ورد زبونش بود. این پترن‌ها چیزای وحشتناکی هستن. مخصوصا که توی نسل‌های مختلف خونی ببینیشون. الان من می‌بینم با این‌که با خودم فکر می‌کنم که با پدرم از زمین تا آسمون فرق دارم اما دارم نعل‌بالنعل راهی که اون رفته رو می‌رم. هم به لحاظ کاری و هم به لحاظ فردی و هم به لحاظ خونوادگی. از اون بدتر این‌که اصلا معلوم نیست آدم کی قراره برسه به یه نقطه‌ای که با خودش بگه «عیزم دیگه شما همینی، خودتو به خوبی بلدی، از این‌جا به بعد دست‌ول برو دیگه». هی می‌ری جلوتر هی‌ می‌بینی که چیزای تازه برای ارائه داری. اصلا آخر این متن به نظرم منطقیه که نتیجه‌گیری کنیم که شاید من اصلا هم آدم آرومی نیستم. والا به خدا. الغوث الغوث، خلطنا من‌النار یا رب.

مبلغی منبر

جالب‌ترین قسمت زندگی اون‌جایی بود برای من که قبول کردم آدما عوض می‌شن و کاری هم در موردش از دست هیشکی ساخته نیست. طبعا خیلی هم غم‌انگیز بود. یا شاید هم سنگین. شاید هم ترسناک. یعنی خب جالبه دیگه، یه آدمی یه روزی بهت می‌گه دوستت داره بعد دقیقا همون آدم مثلا شیش ماه بعدش یادش میره جواب اسمساتو بده. حالا غمگین یا ترسناک یا هرچی. این‌که خودت اون گذار ِ «عزیزم می‌میرم برات به ای بابا این ول‌کن نیست» رو با موفقیت پشت سر میذاری اصلا برات محسوس نیست مشخصا که «عه من عوض شدم!». می‌گی با خودت که آره بابا کار نکرد، یا سینرژی نبود، یا فلان و بهمان و کوفت و زهرمار. بعد وقتی بهت فشار میاد و هیچ کار دیگه‌ای بغیر از برگزاری جلسه‌ی یک‌نفره‌ی ریتروسپکتیو نداری و میشینی نگاه میکنی قشنگ و موارد رو برمی‌شُماری (دلم خواست کتابی باشه اون کلمه) و می‌بینی عه این آدمه دقیقا عوض شده تازه می‌فهمی که بابا اون‌دفعه هم شاید من خودم عوض شده‌بودم. حالا البته نمی‌گم هر رابطه‌ای تموم میشه به خاطر اینه که آدما عوض میشن. نه به ولله. من مسائل مربوط به روابط بشری رو می‌ذارم به عهده‌ی همون دوستمون که البته که کل دنیا رو هم زحمت داده‌بود اما مفیوضات مشعشعشون هنوز روشن‌کننده‌ی طریق عشاق و هنر‌آموزان راه رابطه‌ست. بگذریم. می‌خواستم یعنی ارواح شیکمم بگم که برای من جدای اون جالب ‌بودن و ترس‌ناک بودن و غم‌انگیز بودن و الخ، یک مشخصه‌ی دیگه هم داره. «زور». اصلا نباید از این موضوع به سادگی بگذریم که آدم به هزاراجاش زور میاد که اون‌ور رابطه عوض شه این‌ورش نه (ور خودمون طبعا).

انی‌ویز، گفتم بیام باهاتون درمیون بذارم که یه وقت رکبی چیزی نخورین. نیست داریم وبلاگ‌ها رو هم یکی یکی از دست می‌دیم، گفتم شاید نیاز به یه مقدار منبر داشته‌باشین.

و من الله التوفیق.
س.
ترافیک همت غرب به شرق هنوز همون‌طوریه؟ هنوز نور خورشیدِ در حالِ غروب میافته توی آینه‌ و راننده‌ی تاکسی چشماشو می‌چلونه که جلو رو ببینه و همون‌طوری هم حواسش هست به «دینگ دینگ دینگ اخبار رادیو فرهنگ» و «تا ساعت بیست و دو در خدمت شما عزیزان خواهیم بود»؟ هنوز سر خروجی امیرآباد آدما می‌پیچن جلو هم؟ هنوز ملت تو تونل رسالت بوق می‌زنن؟ هنوز دم مصلا ترافیکه؟ هنوز همون‌جوریه؟ سیریسلی، هنوز؟ پس من چرا اینجام؟ دقیقا چرا؟

دیو

فکر کنم اینجا نوشته‌م قبلا که توی تورنتو یا دامبولی گوش می‌کردم یا دیو، رادیو دیو. و چقدر این رادیو خوبه، چقدر این آدما خوبن آخه، چقدر. بهترین روزای زندگیم نبودن طبعا. با هیچ متر و مقیاسی هم بهترین روزای زندگیم نمی‌شن. اما گوش کردن الانِ رادیو دیو و شنیدن صدای گوینده‌هاش یه کار عجیبی می‌کنه باهام. شاید مثلا خیلی ساده واسه خاطر اینه که دیگه اونجا نیستم. شایدم نه و مثلا پیچیدگی‌ِ نوستالژیه که این کارو می‌کنه باهام. چیا می‌گفت نامجو، همونا. حالا هرچی که هست صدای این آدم‌ها و اپیسودها من رو می‌بره به خیابون یانگی که تا آخرشم بهش می‌گفتم یانگ. یاد حال قبل از اپلیکیشن ویزای جدید و حال بعدش رو یادم میاره. حال قبل از پذیرش و ناامیدیِ هرروزه و حال خوب ِ «دیگه شد» ِ بعدش. حال ناخوب ِ چند روز به آخر سال و حال عجیب ِ «بالاخره جمع کردن»ِ چمدونا. گوش کنین شما هم به نظرم. مخصوصا اگر تو بزنگاه تاریخی‌ای چیزی هستین، قشنگ براتون نگهش می‌داره. شایدم نگه‌نداره البته. چمی‌دونم.